Bir Terapist Uzaktan Terapi Hakkında Bilmenizi İstedikleri

Mart 2020'de herkes gibi ben de karantina yaşamının tuhaflığını kabul etmek için elimden gelenin en iyisini yaptım. Evime yerleştikten sonraki birkaç gün içinde, müşterilerimden acil mesajlar almaya başladım, bunların arasında çok uzaklardaki insanlardan gelen ve hepsinde "Virüs kaptım. İzole durumdayım ve kendimi korkunç haberlerden uzaklaştıramıyorum. Lütfen uzaktan seanslar yaptığınızı söyleyin!"
Zoom'dan pandemiden birkaç yıl önce haberdardım. Arkadaşlarım ve meslektaşlarımla düzinelerce Brady Bunch tarzı konuşan kafa toplantılarına bile katılmıştım. Ancak, elektrik kesilirse veya internet hizmetim kesilirse bunların hiçbiri potansiyel olarak tehlikeli değildi. Bir müşterim ağlamaklı bir katarsisin ortasındayken bilgisayarımın arızalanması düşüncesiyle titredim.

Biraz geriye gidelim. Ben en çok şahsen uygulanan bir hipnoterapistim. Hipnoterapiye aşina değilseniz, Rose'un Chris'i yarı zombiye dönüştürdüğü ve onu "Batık Yer"e çektiği Jordan Peele'nin Get Out filmindeki gibi filmlerde gördüğünüz gibi değil. Hipnoterapi, uygulayıcının parmaklarını şaklattığı ve mütevazi bir seyirciyi dönen bir Elvis taklitçisine dönüştürdüğü sahne hipnozu gibi de değildir. Hipnoterapi, bilinçaltı. Çoğu terapide olduğu gibi, danışan ne kadar açık ve savunmasız olursa terapi o kadar etkili olur.

Örneğin, birkaç yıl önce Simon (gerçek adı değil çünkü o bir Sağlam bir doğa adamı olan müşterilerimden biri, uçma korkusunu yenmesine yardım etmek için Los Angeles ofisimde beni görmeye geldi. Lavanta esansiyel yağı kokusu ve yatıştırıcı müzik arasında, koltuğa yaslandı ve ben onu ondan sıfıra, uçağa binerken kalbinin ilk kez çarptığı ana kadar geriye doğru sayarken gözlerini kapattı. Türbülans sırasında panik atak geçiren çok sinirli annesiyle 8 yaşında bir uçuşta olduğunu düzensiz bir şekilde hatırladı. Simon'ın hafızasına yeniden girmesine ve sanki berrak bir rüyadaymış gibi güçlü yetişkin benliğini uçakta yanında tasavvur etmesine yardım ettim. Bu, ona olayla ilgili anlatısını yeniden yazmak için geriye dönük bir güç sağladı. Sadece birkaç seanstan ve daha sonra bir uçak yolculuğundan sonra Simon, tüm hayatı boyunca onunla birlikte olan korkunun aniden yok olduğunu bildirdi.

Ama bu, müşterimle aynı odada olabildiğim COVID öncesi dönemdi.

2020'de, bakarken Acil tele-terapi taleplerim karşısında boş bir ifadeyle mezun olduğum okulun yöneticisi George Kappas'ın danışmanlığını aradım, Hipnoz Motivasyon Enstitüsü (HMI), Kaliforniya'da. Telefonda bir gazete manşeti kadar kendinden emin bir şekilde yayınlanan sesi, "Uzak oturumlar geleceğin dalgası."

"Ama, ama, ama..." Korktuğum her şeyi sıraladım yanlış gidebilir Şu yanıtı verdi: "Zoom hipnoterapisinin en önemli yanı, elektrik kesildiğinde, bir aile üyesi odaya daldığında veya evcil hayvanı kucağına atladığında, danışanınıza kendisini hipnozdan nasıl çıkaracağını öğretmektir."

Kendimi erimekte olan bir buzul gibi hissettim. Hâlâ soğuktu, iş arkadaşım Jo-e Sutton , sertifikalı bir holistik sağlık uygulayıcısı. Heyecanıyla beni şaşırttı. "Zoom oturumları, bu karanlık zamanın bize sunduğu en büyük nimet."

"Gerçekten mi? Nasıl yani?" diye sordum.

"Çok zaman kazandırıyor," diye zevkle yanıtladı, "Eskiden profesyonelce giyinmek, günlük yiyecekleri hazırlamak, şehri baştan başa dolaşmak bir saatimi alırdı. taze kesilmiş çiçekler topla, park et, mum yak ve çay yap. Şimdi tek yapmam gereken (belden yukarısı) giyinmek ve puf, işte buradayım.”

"Peki müşterileriniz için nasıl çalışıyor?" Şaşkınlıkla sordum.

"Kolay olduğu için daha çok sevdiklerini söylüyorlar."

Bu fikre ısındığımı hissedebiliyordum. , yine de daha fazla bilgiye ihtiyaç duyduğum için Patti Ashley, lisanslı bir profesyonel danışman. “Müvekkilime ağladıklarında bir mendil vermeyi ve zorlu bir konuyu tartışırken onlara yumuşak bir battaniye sunmayı özlüyorum. Sanal bir oturumda, müşterilerime bu şeyleri kendileri için yapmayı öğretiyorum ve bu, uzun vadede onlar için daha güçlü olabilir."

Bununla birlikte, müşterilerime ve bu garip yeni sınırı keşfetmek için planlanmış zamanlar. Ertesi gün, Sophie (başka bir müşteri, gerçek adı değil), pembe, fırfırlı bir gömlek giymiş, koyu mavi gözleri bilgisayar ekranımda olduğundan daha büyük görünen havuzları. Kan çanağına dönmüş gözlerindeki ince kırmızı çizgileri bile görebiliyordum. Ona gerekirse kendini hipnotik durumdan nasıl çıkaracağını öğrettim. Kedisi klavyesinin üzerinden her geçtiğinde güldük ve o da kedisinin seansa kendisi kadar ihtiyacı olduğu konusunda şaka yaptı.

Bir saatin sonunda Sophie canlanmış göründü ve şöyle dedi: Biz başlamadan önce olduğundan çok daha iyi hissetti. Aramızda neredeyse 2.400 mil olsa da birbirimize bağlı hissedebilmemize hayret ettik.

Bugüne hızlı ileri sarın. Şimdi birkaç yıl geçti ve ardından yüzlerce Zoom terapi seansı oldu. 2020 yılı olduğu düşünülürse, şimdiye kadar siber terapinin artıları ve eksileri olarak belirlediklerim şunlar:

Müşterilerime krizin bir kriz olduğunu söylemekten hoşlanırım. israf etmek korkunç bir şey. Ve pandemiden izolasyonun ruh sağlığı hizmetleri için her zamankinden daha fazla talep yaratmasını ironik buluyorum. Ve bunun için daha fazla kaynak da yarattı.

Geçen hafta Kappas'la uzaktan terapinin onunla çalışmaya nasıl devam ettiğini görmek için tekrar görüştüm; Her zamankinden daha memnun olduğunu duyduğuma şaşırmadım. Konuşmamız sona erdiğinde telefonu çaldı. Meslektaşından bir Facebook gönderisiydi, "Müşterileri çevrimiçi görmek inanılmaz. Bu işin yüz yüze yapılması gerektiğini düşünürdüm. Her gün Zoom seansları düzenlediğim İtalya'ya beş haftalık bir geziden yeni döndüm!"

İyilikler birbirini kovalarken terapötik dünyada olduğumuzu hayal bile edemiyorum , eski at ve arabalı yollara geri dönecek.