Preteen oğlumun dizüstü bilgisayarı aylardır bizi sonsuza dek bırakmaya hazır olduğu konusunda uyarıyordu. Pil düzgün bir şekilde şarj olmayı bırakmıştı, menteşe gevşemişti ve yıllarca süren zorlu Minecraft komutlarından sonra W tuşu düşmüştü. Sonunda Yeni Yıl Günü öldüğünde, West paniğe kapıldı. Bana bakıp dehşet içinde "Oh hayır," diye fısıldadığında gözleri büyüdü.
Geçen baharda okullarımız kapandıktan sonra, çevrimiçi oyunlar onun can damarı, tek akran bağlantısı kaynağı oldu. Durumun o kadar da kötü olmadığına onu ikna etmeye çalıştım: Bir yıldır oyun bilgisayarı yapmak için para biriktiriyordu. Artık dizüstü bilgisayarı öldüğüne göre, ona maliyet konusunda yardım edecektim. Ancak West'e güvence verilmedi. Bir oyun bilgisayarının neredeyse tüm parçalarını satın alabileceğini, ancak tamamlaması için ihtiyaç duyduğu grafik kartını bulmakta zorlanacağımızı açıkladı. Bana, Covid-19'un talebi artırdığını ve yol açtığını söyledi. "İyi olacağına eminim," dedim. Grafik kartı kıtlığının geçen Mart ayında tanık olduğumuz tuvalet kağıdı kıtlığına benzeyeceğini varsaydım: piyasanın düzelteceği geçici bir sorun. Tamamen yanılmışım.
Kendi araştırmamı yapsaydım, şunu öğrenirdim: pandemi başlangıcındaki üretim ve nakliye gecikmelerinden başlayarak grafik kartı sıkıntısına neden olan birden fazla faktör var. Arz düştüğünde, evde sıkışıp kalan insanlar eğlence ve bağlantı için çevrimiçi oyunlara döndükçe talep katlanarak arttı. Oğlumun sesinde ahlaki bir öfkeyle defalarca açıkladığı gibi, sınırlı arzı mevcut olduğu anda satın alan ve astronomik bir fiyat artışıyla yeniden satan botlar tarafından sorun daha da arttı. Kıtlık uzun vadede devam edecek ve kripto para birimi madenciliği yapmak amacıyla grafik kartı satın alan insanlardan bahsetmiyorum bile. geçen yıl somurtkan ve öfkeli hale gelir ve uyuma ve yemek yemede güçlük çeker. Sosyal mesafenin ilk aylarında West, kapı kilitli ve vantilatör açıkken banyoda saatler geçirdi. Bize katılmasını istemek için kapıdan bağırdığımızda, yalnız kalmak istediğini söyledi. Onu duşa sokmak ve yemek yemek için yoğun müzakereler gerekti. Onu çok az neşelendiriyor gibiydi, ama . Sık sık dizüstü bilgisayarını alt kata taşır ve sonunda saatler önce ona sunduğum sandviçi yerken kulaklığına takılırdı.
West karantinada o kadar çok büyümüştü ki, önceki haline neredeyse hiç benzemiyordu. -Covid benliği. Sesi düşmüş ve ayakları 3 beden büyümüştü ama o oyun oynarken, Covid rutinlerimizi alt üst etmeseydi oğlumun kim olacağına dair bir fikir edindim. West için Minecraft sunucusu, sosyal mesafeyi tanımlayan kısıtlamalardan bağımsız bir site olan Covid'in dışında var olan bir dünyaydı. Köylülerin 1,8 metre uzakta durması veya maske takması gerekmiyordu ve oyuncular sadece yaratıcı moda geçerek ölümden kaçınabiliyordu.
Onun düzenli sosyal gelişiminin orada ne kadar devam ettiğine şaşırdım. . Minecraft'ta gürültülüydü; Minecraft'ta yeni arkadaşlar edindi. Hatta onun ve arkadaşlarının Minecraft oynarken sosyal çatışmaları çözmelerini bile dinledim. Bir oyuncu yanlışlıkla oğlumun en eski arkadaşını kaldırım taşı ve alevli çubuk çalmakla suçladığında, West onun adına müdahale etti ve sunucusunu geçici olarak kapatmakla tehdit etti. Tavrını sergilediği için onunla gurur duyuyordum ve Minecraft'ın, oğlumun akranları arasında kimler olduğunu görmem için bana bir pencere sunduğu için minnettardım.
Fakat West hayır artık o çıkışa sahip ve artık o pencereye sahip değilim. 1 Ocak'ta, West'in dizüstü bilgisayarının bozulduğu gün, 16 Ocak'a kadar yeni stokları olacağını tahmin eden bir satıcıdan bir grafik kartı için ön sipariş verdik. West, bunun bir vaat değil, bir tahmin olduğunu benden daha iyi anladı. Takvimi izledi ve kendini hayal kırıklığına hazırladı. "Bahse girerim onlara sahip olacaklardır," dedim. Kafasını salladı. 16 Ocak'ta tarihi 26 Ocak'a ertelediler. West bana "Umurumda bile değil," dedi. Haftadan haftaya saplantılı bir şekilde ETA'yı kontrol etti. Her hafta bana hiçbir umudu ya da beklentisi olmadığı için hayal kırıklığına uğramayacağına söz verdi ve sonra her hafta ezildi. Evi arşınladı ve her şeyin anlamsız olduğunu ilan etti.
Yakın zamanda bir New York Times makalesi, ergenlerin psikologların "belirsiz kayıp" olarak adlandırdıkları durum nedeniyle ruh sağlığı sorunlarıyla karşı karşıya kaldıklarına dikkat çekti. Yapı, güvenlik ve öngörülebilirlik kaybının -dünyalarının neredeyse bir gecede tersine dönmesinin- yasını tutarlar ve bu değişikliklerle, arkadaşlarından büyük ölçüde kopukken yüzleşirler. West'in pandemik deneyiminin benimkinden çok daha aşırı olduğunu sık sık unutuyorum. Ebeveynliği evden çalışmakla dengelemek zorunda kalmaktan yoruldum ve biliyorum ki Covid sonrası dünyam değişecek, ancak bir gün aynı meslektaşlarımın çoğuyla aynı kampüste aynı işe geri döneceğim. Ancak West, Mart 2020'de kaybettiği dünyayı asla geri alamayacak. Onun gibi arkadaşları da pandemi sırasında fiziksel ve duygusal olarak değişti ve ilkokuldan ortaokula geçişte farklı yerlere dağıldılar. Uzaktan devam ettiği ortaokul, yalnızca bir kez ziyaret ettiği bir binadadır. Orada toplam beş öğrenci daha tanıyor. Öğretmenlerin hiçbiriyle yüz yüze görüşmedi.
Sonunda, 24 Şubat'ta satıcı bize siparişimizin iptal edildiğine dair bir e-posta gönderdi. Bu zamana kadar West, ertesi gün piyasaya sürülecek olan sınırlı bir tedarikte gözünü dikmişti. Bana o sabah uzak sınıfını atlayıp bir tane satın alıp alamayacağını sordu. Katılıyorum. Sabah 9'da, iki olası satıcının sekmelerini yükledi ve ürün durumu "tükendi" olarak değişmeden önce sepetine bir grafik kartı yükleyecek kadar ileri gitti. Sonuç bir kez daha umudu olduğu için onu cezalandırdı. Günümüzün geri kalanı ağlamaklı geçti.
Covid'in bana öğrettiği ders, grafik kartı kıtlığının pekiştirdiği bir ders: Oğlumun evrenini kontrol edemiyorum ve kontrol edemiyorum' Ona kontrolüm dışındaki şeyler için söz verme. "İyi olacak", bir salgın sırasında yararsız bir nakarattır. Bir gün dünyanız öngörülebilir hale gelir ve ertesi gün bu öngörülebilirlik ortadan kalkar. Sanal dünyanız bir gün sığınağınız olur ve ertesi gün ulaşılmaz olur. Benim güvencem çok az şey ifade ediyor. Şu anda West için yapabileceğim tek şey, Newegg sekmesini yenilerken arkasında durmak ve havada gezinmek.